Peuters en leren

zeepbel 2

Vandaag kopt de krant “Peuter moet al vroeg gaan leren”. Dit moet ik even verwerken. Volgens mij leert een baby al vrijwillig vanaf het moment dat het geboren wordt, of zelfs daarvoor. Hoezo móet het dan nu ineens….?

Nieuwsgierig geworden lees ik verder. Het gaat er om dat kinderdagverblijven de babies en peuters moeten voorbereiden op groep 1. Vervolgens wordt er beschreven wat dat dan inhoudt. Tot mijn grote verbazing worden er zaken beschreven die zó basaal zijn dat ik mij afvraag: deden ze dat dan nooit gewoon spontaan op al die dagverblijven? Wat deden die leidsters dan? Koffie drinken?

Een paar voorbeelden:

“We leggen de babies nu naast elkaar op de grond” eerder werden de babies namelijk apart in een box gelegd, zo blijkt. De begeleiders benoemen nu de dingen die ze zien en doen, de peuters worden geholpen zelf hun ruzies op te lossen én ze mogen naar de bellen graaien die de leidster blaast ( voorheen werden ze er te vies van, zo meldt het artikel). In feite dus gewoon de dingen die iedere normale opvoeder spontaan met zijn/haar kindje doet.

Dan volgt er nog een wonderlijke opmerking: “de kinderen moeten gestimuleerd worden hun talenten te ontdekken”. Let op: we hebben het hier over babies en peuters, misschien mogen die eerst gewoon de wereld om hun heen ontdekken? Of zouden ze dan misschien binnenkort in de kleuterklas beter kunnen kiezen of ze de technische richting ( lees: DUPLO) opgaan of kiezen voor de creatieve kant kiezen (lees: vingerverven)…

De volgende opmerking is ook erg boeiend: “we kunnen de kinderen voorbereiden op het ECHTE leren dat ze op school moeten doen”

Wat is dat dan “echt” leren? Stil zitten, werkjes doen met 30 in een te kleine klas?

Volgens mij is er maar één echte manier van leren: Het in vrijheid ontdekken van jezelf, je omgeving en je medemens. Dat alles behoeft een liefdevolle, rijke en natuurlijke omgeving. Dan is er intrinsieke motivatie en dús effectief leren op het moment dat het kind er rijp voor is. Leren is een altijd aanwezige, natuurlijk drang van de mens als die tenminste niet door anderen de kop in wordt gedrukt.

“Het is bijna een soort klasje” erkent de geinterviewde leidster, “sommigen spellen hun naam al”…

De regering juicht deze ontwikkelingen van harte toe en trekt er zelfs heel veel geld voor uit. Gelukkig heeft diezelfde regering laatst gemeld dat de kleuters weer mogen spelen en geen citotoets te hoeven doen. Dus kinderen….er is nog hoop.