Hutten bouwen, yes!

DSCF2558Iedereen kent het wel: kinderen die hutjes bouwen, onder een tafel, van een paar oude gordijnen, onder een struik et cetera. Als ze wat ouder worden dan komen de pallets aan de beurt, met oude planken timmeren zij hun eigen verblijf. Uren kunnen ze bezig zijn met het creëren van een eigen plekje.

In mijn ogen is dit bouwen van een hut eigenlijk een heel basale bezigheid voor de mens. Net zo basaal als koken, praten, lopen. Je eigen plek maken, een plek die je kunt delen met een ander, maar waarbij je ook kunt zeggen dat een ander niet welkom is. Het letterlijk bouwen aan je eigen wereld, je eigen grenzen aangeven, is een proces dat zó waardevol is.

Dan zijn er natuurlijk altijd mensen die al die “rommel” op ons terrein zien staan en zich afvragen of die kinderen op Aventurijn nog wel eens iets leren. Als je goed gaat observeren met alle leerdoelen in je achterhoofd, dan kunnen ook deze mensen gerustgesteld worden. Van hutten bouwen leer je namelijk heel erg veel:

* Ruimtelijk inzicht; de basis voor rekenen en wiskunde;

* Praktische en creatieve vaardigheden;

* Sociale processen;

* Het zelfvertrouwen krijgt een enorme boost;

* Het doorzettingsvermogen wordt op de proef gesteld;

* Leren verantwoordelijkheid dragen voor gereedschappen, veiligheid, je eigen bouwwerk et cetera;

* Taal: overleg, discussie, en natuurlijk brieven schrijven voor in de brievenbus van je hut, reglement voor het huttendorp , …..;

* Buiten spelen is sowieso erg goed voor de hersenen;

* enzovoorts, enzovoorts.

Maar als ik dit allemaal niet zou weten en alleen naar de kinderen kijk, zie ik een enorme intensiteit en betrokkenheid bij waar ze mee bezig zijn. Ik kan dan niet anders denken dan dat het heel, héél erg belangrijk is waar ze mee bezig zijn! En daar vertrouw ik dan maar op.