Alle kinderen krijgen thuisonderwijs!

Pict0548A

Elke keer valt het mij weer op dat kinderen vaak een studierichting kiezen die dicht ligt bij de interesses of vakgebieden van de ouders: het kind van de tuinvrouw studeert theorethische biologie, de dochter van een verpleegkundige studeert medicijnen, de zoon van een bevlogen amateurmusicus zit op het conservatorium, en de zoon van iemand die altijd aan het lezen, denken en filosoferen is, vindt niets leuker dan diepgaande gesprekken voeren. Is dit genetisch bepaald? Of is dit enthousiasme van de ouder bij het kind op vruchtbare aarde gevallen?

Ik denk dat dat laatste een hele grote rol speelt: de rol van de ouder is in feite van veel groter belang dan die van de school. Eigenlijk geeft iedere ouder thuisonderwijs, al zal niet iedereen zich dat realiseren.

Verrijkend onderwijs/Aventurijn gaat ervan uit dat kinderen een innerlijke leerdrang hebben van waaruit zij de wereld in zich opnemen. Op school krijgt dat ruimte door een rijke voorbereide omgeving en volwassenen die voorbeeld zijn voor kinderen.

Als je bedenkt dat een kind maar een paar uur per dag op school zit kan je je voorstellen dat de thuissituatie van essentieel belang is. Een kind is het grootste deel van zijn leven thuis. Kinderen lijken op hun ouders niet alleen omdat daar genetisch wat overeenkomsten zijn, maar ook vanwege het voorbeeld dat zij krijgen van de ouders. Je kind naar school brengen en dan denken dat het vanzelf alles leert en die innerlijke leerdrang wel bevredigd wordt is onvoldoende. Het leren stopt nooit en of je wilt of niet; thuis zorg je als ouder voor die leeromgeving door wie je bent en wat je doet.

Als je je dat als ouder realiseert, kun je gaan kijken wat je je kind dan in feite aanbiedt. En bied je je kind eigenlijk wel voldoende aan. Met andere woorden: “hoe leef ik en wat draag ik daarbij over aan mijn kind? ”

In mijn ogen is het belangrijkste dat je je kind kunt meegeven je eigen innerlijke leerdrang en enthousiasme. Leerdrang in de ruimste zin van het woord: Wie ben jij als mens en wat draag je daarmee over aan je kind? Ben je iemand die enthousiast is over zijn werk, bevlogen is voor een hobby, eerlijk is over zijn gevoelens, veel ruzie maakt, graag de natuur in trekt, godsdienstig is, het leuk vindt om een boek te lezen of graag sport. Hoe sta je in het leven; optimistisch, zwaar, gelaten, enthousiast….? Ben je bereid daarnaar te kijken en ervan te leren? Wat laat je daarvan bewust of onbewust zien aan je kind?

Maar nu iets meer richting het schoolse leren: Hoe kan je van je kind verwachten dat het thuis een leesboek pakt als het jou als ouder nooit met plezier ziet lezen, hoe kan je verwachten van je kind dat het rekenen leuk vindt als jij het nut ervan niet inziet: “ik gebruik die tafels echt nooit!”. Of hoe denk je dat je kind met plezier naar school gaat als jij geen enkel vertrouwen in de school uitstraalt.

Hiermee wil ik niet zeggen dat je als ouder ideaal moet zijn en alles moet kunnen en willen doen om je kind voldoende ontwikkelingskansen te geven. Maar laat zien aan je kind waar je passie ligt, onderzoek je eigen gedrag, en maak het kind deelgenoot van je zoektocht. Laat zien aan je kind wie jij bent, wat voor een werk je doet en hoe je omgaat met het leven. Want dát is waar je werkelijk voorbeeld bent. Zie je dat je kind behoefte heeft aan bepaalde kennis of een activiteit waar jij geen enthousiasme voor op kunt brengen, zoek dan mensen die je kind dit wel kunnen bieden. Dan krijgt het ook de gelegenheid misschien een richting te kiezen die ogenschijnlijk niets met zijn ouders te maken heeft. Maar de grondmelodie is en blijft nog lange tijd de thuissituatie. Of dat nou is door zich ertegen af te zetten, of door in de stroom verder te gaan en er zijn eigen draai aan te geven.

De wellicht wat beangstigende boodschap voor ouders is dat zij in feite véél meer verantwoording dragen voor de ontwikkeling van hun kind dan men zich vaak realiseert; het gaat immers vooral om wie jij bènt. De goede boodschap is echter dat je kind jou kan uitdagen om jezelf te ontwikkelen en daarin te groeien. En dat is een heel verrijkend proces.

Accepteer je kind hierin als leermeester, dan kan je zelf ook een ware leermeester zijn voor je kind!